โหมโรง (ภาพยนตร์)

จากไร้สาระนุกรม — ส่วนหนึ่งของโครงการไร้สาระนุกรมเสรี แหล่งรวบรวมเรื่องราวตลกขบขันและบิดเบือนข้อเท็จจริง
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
UNSOURCE

ยินดีต้อนรับสู่ไร้ซอร์ซ
แหล่งรวมเอกสารลวงของราชเกรียนที่ทุกคนร่วมเขียนได้
วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ 25 มกราคม 2565 เวลา 05:56 น. ตามเวลาท้องถิ่น

20 เมษายน 2008

Cquote1.png ผมหน่ะ เริ่มเล่นดนตรีจากสายสากลในวงโยธวาทิต โตมาได้มีโอกาสฟังดนตรีคลาสสิกสากลอีกเยอะแยะ ทั้งในและต่างประเทศ แต่พอได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วถึงได้เข้าใจว่า ดนตรีต่างหากที่เป็นสากล ไม่มีแบ่งแยกชนชาติ ชนชั้นวรรณะ Cquote2.png
คำนิยมจากไอ้ขี้เมา
ชื่อเรื่อง : โหมโรง(The Overture)
ผู้กินกับ : อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์
ผู้สร้าง : อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ, หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล, นนทรีย์ นิมิบุตร, ดวงกมล ลิ่มเจริญ, พิศมัย เหล่าดารา
บทภาพยนต์ : พีระศักดิ์ ศักดิ์ศิริ, ดลกมล ศรัทธาทิพย์, อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์
นักแสดงนำ : อนุชิต สพันธุ์พงษ์, อดุลย์ ดุลยรัตน์, อาระตี ตันมหาพราน, ณรงค์ฤทธิ์ โตสง่า, พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
กำกับภาพ : ณัฐวุฒิ กิตติคุณ
จัดจำหน่าย : สหมงคลฟิล์ม อินเตอร์เนชันแนล
ฉายครั้งแรก : 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
ความยาว : 104 นาที


คำคม[แก้ไข]

“ลูกชายโยมหน่ะไม่ได้ตายเพราะดนตรีหรอก หากแต่ตายเพราะคนที่ไม่รู้ค่าของดนตรีมากกว่า”

~ หลวงพ่อกล่าวเตือนสตินายสิน พ่อของนายศร

“และต่อแต่นี้ เมื่อเอ็งเข้าใจในดนตรี เองจะได้เห็นไในสิ่งที่เอ็งไม่เคยเห็น ได้ไปในที่ๆเอ็งไม่เคยไป และได้รู้สึกถึงสิ่งที่เป็นทิพย์”

~ นายสินสอนนายศรลูกชาย

“เครื่องดนตรีไทยเราเนี่ยนะ ดูแสนจะเรียบง่าย แต่ยิ่งดูยิ่งเรียบง่ายเท่าไร กลเม็ดของคนเล่นยิ่งต้องเยอะทีเดียว สมาธิต้องดี”

~ หลวงประดิษฐ์ไพเราะสอนนายเปี๊ยกลูกศิษย์

“คนเราหน่ะมันเชี่ยวผิดกันเว้ยไอ้ศร ทางใครก็ทางมันสิวะ”

~ นายเชิดกล่าวเตือนสตินายศร

“ระเบิดมันพังได้ก็แต่เนื้อไม้หน่ะแม่ ซ่อมซ่ะใหม่ก็ยังเล่นได้อีก บางทีไอ้สิ่งนี้(กฎหมายห้ามเล่นดนตรีไทยของจอมพล ป. พิบูลย์สงคราม) มันอาจจะน่ากลัวกว่านั้นนัก”

~ หลวงประดิษฐ์ไพเราะกล่าวกับภรรยา

“ประชันครั้งนี้ ถึงเอ็งจะแพ้เขาย่อยยับ เอ็งก็คงไม่ได้แพ้เขาตลอดไปหรอก หรือถ้าเอ็งจะชนะ ชัยชนะของเอ็งมันจะยั่งยืนสักแค่ไหนกันเชียว”

~ ขุนเทียบกล่าวกับนายศร ลูกศิษย์

“ไม่ต้องห่วง ไม่ชนะก็แพ้”

~ ขุนเทียนกล่าวกลับครูดนตรีอีกคน

“เป็นอารยะ!ด้วยการดูถูกรากเหง้าตัวเองงั้นหรือผู้พัน”

~ หลวงประดิษฐ์ฯกล่าวกันพันโทวีระ

“ชั้นเชื่อว่าผู้พันควบคุมกองทหารได้เป็นหมื่นแสน แถวทหารคงจะงดงามเมื่อถูกบังคับด้วยกฎระเบียบ แต่กับดนตรีและศิลปะ ชั้นว่ามันแตกต่างกันนะ กฎเกณฑ์ที่ออกโดยผู้ที่ไม่เข้าใจเนี่ย มันอาจจะส่งผลร้ายมากกว่าดีก็ได้”

~ หลวงประดิษฐ์ฯกล่าวกับพันโทวีระ

“ไม้ใหญ่จะยืนทะนง ต้านแรงช้างสารอยู่ได้ ก็ด้วยรากที่หยั่งลึกและแข็งแรง ถ้าไม่ดูแลรักษากันไว้ให้ดี เราจะอยู่รอดกันได้แบบไหน”

~ หลวงประดิษฐ์ฯกล่าวกับพันโทวีระ

“ข้ายินดีที่ได้พบคนมีฝีมืออย่างเอ็ง ดูแลสืบทอดดนตรีนี้ต่อไปเถิดเจ้าศร”

~ ขุนอินทร์กล่าวกันนายศรหลังพ่ายแพ้

ฉากแนะนำ[แก้ไข]

  • ตอนที่ ๓ หลวงประดิษฐ์ไพเราะ บันเลงระนาดเอกสด (Improvise) คู่กับเปียนโนของลูกชาย
  • เพลงคำหวาน ตอนที่ ๖
  • นายเปี๊ยก ศิษย์เอกของหลวงประดิษฐ์ฯ ที่เสียทั้งแขนและผิดหวังต่อนโยบายของ จอมพล ป. ตัดสินใจผูกคอตายในตอนที่ ๗
  • ตอนที่ ๘-๙ นายศรประชันกับขุนอินทร์
  • ตอนที่ ๑๐ หลวงประดิษฐ์ฯบรรเลงเป็นครั้งสุดท้าย เศร้ามาก

ทบทวนภาษาไทย[แก้ไข]

  • วิสามายนามของระนาดคือ ผืน

วิจารณ์[แก้ไข]

“ดูหนังเรื่องนี้แล้ว รู้สึกโชคดีที่รัฐบาลจอมพล ป. โดนล้ม ขอคนไทยเรารักษาดูแลรากเหล้าของเราต่อไปให้ดี”

}

เนื้อเรื่องจากยูทูป[แก้ไข]

Cquote1.png ด้วยแรงบัลดาลใจจากชีวิตของหลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) Cquote2.png
คำนิยมจากไอ้ขี้เมา