คู่มือการเอาชีวิตรอดในโรงเรียนมัธยมปลาย

จากไร้สาระนุกรม — ส่วนหนึ่งของโครงการไร้สาระนุกรมเสรี แหล่งรวบรวมเรื่องราวตลกขบขันและบิดเบือนข้อเท็จจริง
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เด็กนักเรียนมัธยมปลาย

โรงเรียนมัธยมปลายเป็นนรกสำหรับนักเรียนส่วนใหญ่ สถานบันเทิงเรงรมย์สำหรับนักเรียนส่วนหนึ่ง มุมดูดบุหรี่ และสถานที่จับคู่ผสมพันธุ์สำหรับอีกส่วนหนึ่ง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มีนักเกรียนบางคนไม่สามารถเอาชนะโจทย์ปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อต้องย้ายมาขึ้นมัธยมปลายได้ จนต้องทำการอัตนิวิบาตกรรมตายคาห้องสอบในที่สุด

ขอให้ทุกท่านรอดชีวิตกลับมา ขอพลังแห่งองค์บร๊ะ A จงสถิตอยู่กับท่าน

การมีเพื่อน[แก้ไข]

  • พูดและฉีกยิ้มเหมือนคนบ้าในวันแรก ถ้าหากว่าคนที่เผอิญต้องมานั่งข้างๆคุณมีกล่องเสียงเป็นนกหวีดแล้วคุณไม่ชอบ ขอร้อง อย่าเพิ่งไปชักสีหน้าใส่ แถอะไรได้แถไป คุยกับมันให้มากที่สุด ตอแหลเอาก็ได้!
  • อย่าหยิ่ง ใครคุยก็คุยด้วยเสียหน่อย
  • พยายามรับคำชวนของเพื่อนที่ชวนไปกินข้าว อย่าขนอะไรมาจากบ้านหรือสั่งเคเอฟซีแล้วเอาขึ้นไปนั่งกินบนห้องคนเดียว
  • ถ้าคุณสงสัยว่ามีใครนินทาคุณอยู่ อย่าไปจ้อง แม้ว่าคุณจะเดินอยู่ข้างหลังมันแล้วมันซุบซิบกันก่อนจะหันมามองคุณจังๆก็เถอะ แค่ยิ้มให้แล้วจากไป
  • หักเล่นกีฬาบ้างไม่งั้นจะโดนหาว่าเป็นเกนะ

ทัศนคติของผู้อื่น[แก้ไข]

  • ถ้าคุณอยู่สายศิลป์ (ศิลป์รด. คำนวณ พละ ฯลฯ) อย่านั่งเงียบๆและอ่านนิยายเล่มหนาๆ(ไม่ว่ามันจะเป็นนิยายไร้สาระก็ตาม)ให้เพื่อนเห็นภายในสองสัปดาห์แรก ไม่งั้นคุณจะโดนด่าว่าเป็นไอ้เนิร์ดและโดนเหมาว่าทุกอย่างที่คุณอ่านคือหนังสือเรียน และจะไม่มีใครสนใจคุณอีกต่อไป
    • และอย่าพยายามแสดงความสามารถมากเกินไป พวกติ่งหูรับไม่ได้ถ้ามีใครเก่งกว่า อย่างถ้าคุณพูดภาษาปะกิดสำเนียงอมาริเกย์ มันจะหาว่าคุณแรดทำตัวเหมือนเด็กฝรั่ง แต่ถ้าพูดสำเนียงบริติช มันจะหาว่าุคุณกระแดะ
    • และถ้าคุณตอบคำถามทุกวิชาเท่าที่จะตอบได้ ติ่งหูก็จะหมั่นไส้คุณและทำกระฟัดกระเฟียดใส่แล้วนินทาคุณหนักขึ้น ดูแล้วระคายลูกตายิ่งนัก
      • แต่ก็นั่นแหละ พอถึงเวลามันทำอะไรไม่ได้ มันก็จะมาถามคุณ ให้ตายสิ
  • ถ้าคุณอยู่สายวิทย์พื้นแล้วเผอิญเก่ง อย่าเพิ่งโชว์เก่งเลขหรือวิทยาศาสตร์ภายในอาทิตย์แรกหากไม่อยากถูกเลือกให้เป็นต้นฉบับของบรรดากองการบ้านและข้อสอบ
  • หากโรงเรียนของคุณเดินเรียน ให้รีบเดิน บางโรงเรียนกำหนดเวลาเดินข้ามโลกของคุณให้แค่ห้านาที และถ้าสายแค่นิดเดียวก็คือสาย อาจารย์ไม่ปลื้ม
  • ถ้าคุณเป็นเครียดๆและคนคิดมาก ห้ามตัวเองไม่ให้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดซักช่วงสองสามวันแรกจะดีมาก
  • ห้ามกร่าง แต่หย่าหงอ

ทริค[แก้ไข]

  • ถ้าอาจารย์สอนน่าเบื่อ หรือไม่ชอบ ให้เอาอะไรบางๆมานั่งอ่าน แต่ทำเป็นนั่งฟังอยู่ อย่านั่งเท้าคางหรือเอาคางเกยโต๊ะแบบเบื่อโลก มันประเจิดประเจ้อเกินไปหน่อย
  • ทำตัวสบายๆเหมือนอยู่บ้าน จะเอาเอ็มพีสามยัดหูไว้ตอนเช้า กลางวัน เย็น และทุกครั้งที่เดินเปลี่ยนคาบก็ได้ถ้าชอบฟังเพลง หรือจะเล่นจีพีอาร์เอสไปเดินไปก็ได้ถ้าติดอินเตอร์เน็ต
  • ห้องพยาบาลคือมุขคลาสสิคสำหรับการโดดคาบที่ไม่อยากจะเรียน นอกจากนั้นยังมีสวนสุขภาพ(สนามเด็กเล่น หรือสนามเฉยๆ) หลังอัฒจรรย์ ห้องน้ำ ห้องเรียนว่างๆ อาจารย์ที่สนิทๆ หรือกระทั่งเดินไปมารอบโรงเรียน พอเจออาจารย์คนไหนถามก็ตอบไปว่า เดินไปหาห้องนี้ๆๆอยู่ค่ะ/ครับ โดยเปลี่ยนห้องไปเรื่อยๆในการตอบคำถามอาจารย์แต่ละคน (พยายามอย่าเดินซ้ำทางเดิม เพราะมีแนวโน้มจะเจออาจารย์คนเดิมสูง)

สุดท้ายนี้[แก้ไข]

  • หากคุณเรียนอยู่โรงเรียนฝรั่งมังค่า ให้ทำกลับกันให้(เกือบ)หมด และเป็นตัวของตัวเอง