มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์
จากไร้สาระนุกรม - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
| บทความนี้ไม่ใช่รูปแบบวิกิ ซึ่งขัดต่อนโยบายไร้สาระนุกรม
บทความนี้ต้องการจัดรูปแบบวิกิบางส่วน หรือทั้งหมด เมื่อได้รับการจัดรูปแบบจนมีรูปแบบวิกิที่สมบูรณ์แล้ว ให้นำป้ายนี้ออก |
- ชื่อของมหาวิทยาลัยมาจาก "เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินทร" - ก่อนเปลี่ยน เป็น มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ชื่อ เดิมคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ ก่อนหน้านี้ เป็น สถาบันราชภัฏเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ และก่อนหน้านี้ เป็น วิทยาลัยครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ - ชื่อ ถนนเพชรบุรี หรือ เพชรบุรีตัดใหม่ ในกรุงเทพฯ ไม่ได้เป็นถนนที่วิ่งไปจังหวัดเพชรบุรี แต่เป็นชื่อของ เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินทร และ เป็นที่ตั้งของวิทยาลัยครูเพชรบุรีวิทยาลัยลงกรณ์ บนถนนเส้นนั้น ต่อมา เปิดสอนเป็นสาธิตมัธยม และยุบเลิกไปในที่สุด - ชาวมหาวิทยาลัยเรียก เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินทร ว่า "พระแม่" - ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยคือ ชมพูพันธ์ทิพย์ - แต่เดิม ช่วงใกล้สอบ ดอกจะเริ่มออกบาน ช่วงสอบ ดอกจะบานสะพรั่ง และสอบเสร็จ ดอกจะค่อยๆ โรย จนหมดต้น (เดี๋ยวนี้อากาศเปลี่ยนไป) - หอพักในมหาวิทยาลัยมี 6 หอ หอชาย 1 หอ (ชื่อโกเมน) และหอหญิง 5 หอ (คือ ทับทิม บุษราคัม นิลรัตน์ มรกต มุกดา) - เนื่องจากชื่อหอ มีสีตามชื่อ เลยแบ่งสี แข่งกีฬาหอกันได้ง่าย โดยหอโกเมน จะแบ่งเป็น 5 ส่วนกระจายไปตามหอหญิง - ช่วงเวลา ที่ชาวหอโกเมน รอคอยคือ การไปแข่งกีฬานี้แหละ เพราะเป็นโอกาสได้ขึ้นไปบนหอหญิง (หุ หุ) - วันที่เรียกว่า วันเยี่ยมหอ (เปิดให้ทุกคนขึ้นมาเยี่ยมบนหอพักได้ทั้งชายและหญิง) เป็นวันที่ ชาวหอ รอคอยอีกวัน - ส้มตำ กะละมัง เป็นอาหารไว้เลี้ยงต้อนรับคนไปเยี่ยมหอ (ใช้กะละมังเป็นครก และขวดเหล้าเป็นสาก) ซึ่งปิดบังไว้เป็นความลับมานาน (หุหุ อร่อยละซิ) - สีประจำมหาวิทยาลัยคือ สีเขียว และรถบัส จึงมีสีเขียวด้วย โดยเรียกว่า "เขียวสะอื้น" - พื้นที่มหาวิทยาลัย มีเขตติดต่อกับ 2 จังหวัด คือ ปทุมธานี และ อยุธยา - เวลารับน้องทีไร กลับมารุ่นพี่รุ่นน้องทะเลาะกันทุกที (ไม่รู้ตอนนี้เปลี่ยนไปหรือยัง) - เพลง "ฝากไว้กับวันลา" เป็นเพลงที่ร้องและซึ้งสุดๆ (โดยเฉพาะตอนร้องกันเป็นกลุ่ม) แต่นักศึกษาส่วนใหญ่ร้องไม่ได้ ร้องได้เฉพาะชาวหอ เท่านั้น (ซึ้งจริงๆ นะ)
