ภาษาเกาเหลา

จากไร้สาระนุกรมเสรี - อนึ่งบทความนี้ถูกแก้ไขได้โดยผู้ใช้ทั่วไป หากแป้กหรือเสื่อมประการใดทางเราไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น
(เปลี่ยนทางมาจาก ภาษาเก้าหรี่)
ลอกมาจาก: ภาษาเกาหลี ที่วิเกรียน
Wikisplode.gif
สำหรับผู้ที่ ไร้อารมณ์ขันสิ้นดี เหล่าผู้เชี่ยวชาญที่วิกิพีเดียมีบทความ
ที่โคตรมีสาระที่ ที่นี่!

ภาษาเกาเหลา (한국어/조선어, ดูในส่วนชื่อ) เป็นภาษาที่ส่วนใหญ่พูดใน ประเทศเกาเหลาใต้ และ ประเทศเกาเหลาเหนือ ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการ และมีคนพูดโดยทั่วไปในสาธารณรัฐประชาชนจีน (ในจังหวัดยันเขียด มณฑลจื๋อหลิน ซึ่งมีพรมแดนติดกับเกาเหลา) ทั่วโลกมีคนพูดภาษาเกาเหลา XXX ล้านคน รวมถึงกลุ่มคนในอดีตสหภาพโซเวียต สหรัฐอเมริกา แคนาดา บราซิล ยุ่นปี่ และเมื่อเร็วๆ นี้ก็มีผู้พูดใน ฟิลิปปินส์ ด้วย การจัดตระกูลของภาษาเกาเหลาไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่คนส่วนมากมักจะถือเป็นภาษาเอกเทศ นักภาษาศาสตร์บางคนได้จัดกลุ่มให้อยู่ใน ภาษาตระกูลอัลไตอิกด้วย ทั้งนี้เนื่องจากภาษาเกาเหลามีวจีวิภาคแบบภาษาคำติดต่อ ส่วนวากยสัมพันธ์หรือโครงสร้างประโยคนั้น เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา (SOV)

อักษรเกาเหลา เรียกว่าอักษรฮันเกรียน ใช้แทนเสียงของแต่ละพยางค์ นอกจากนี้ใช้ยังตัวอักขระแบบจีนเรียกว่าอักษรฮันจา ในการเขียนด้วย ในขณะที่คำศัพท์ที่ใช้กันส่วนใหญ่เป็นคำภาษาเกาเหลาแท้ โดยที่มีคำศัพท์มากกว่า 50% มาจากภาษาจีนทั้งทางตรงและทางอ้อม

เกี่ยวกับชื่อ[แก้ไข]

ชื่อเรียกคำว่า "ภาษาเกาเหลา" ในเกาเหลาเหนือและเกาเหลาใต้มีความแตกต่างกัน ในเกาเหลาเหนือ ชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มักเรียกว่า เสือกมันเน่า (조선말) หรือหากเป็นทางเกรียนขึ้นจะเรียกว่า โชน่าน่ากะลาหัวเจาะ (조선어).

ในเกาเหลาใต้ ประชาชินส่วนใหญ่เรียกภาษาของมันว่า ฮันกุกมัล (한국말) หรือ ฮันกุดอ (한국어) หรือ กุมาร (국어) บางครั้งอาจเรียกในแบบภาษาชาวบ้านชาวเมืองว่า อูรีแม่ง (แปลว่า "ภาษาของเฮา"; มาจากคำว่า 우리말 (เขียนติดกันในเกาเหลาใต้),หรือ 우리 말 (เขียนแยกกันในเกาเหลา)

สำเนียงท้องถิ่น[แก้ไข]

ภาษาเกาเหลามีสำเนียงท้องถิ่นมากมาย ภาษาทางการที่ใช้ในเกาเหลาต้คือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้ในพื้นที่บริเวณกรุงโซล และภาษาทางการที่ใช้ในเกาเหลาเหนือคือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้บริเวณกรุงเปียงยาง สำเนียงท้องถิ่นโดยทั่วไปจะมีความคล้ายคลึงกัน ยกเว้นสำเนียงท้องถิ่นบนเกาะเชจูที่มีความแตกต่างค่อนข้างมาก ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างสำเนียงท้องถิ่นแต่ละแห่งคือ การเน้นเสียง (stress) สำเนียงท้องถิ่นของกรุงโซลจะเน้นเสียงน้อยมาก และไม่ค่อยมีความสูงต่ำในการเปล่งเสียง ในทางกลับกัน สำเนียงท้องถิ่นของ Gyeongsang มีความสูงต่ำของการออกเสียงอย่างมากจนคล้ายกับภาษาทางยุโรป อย่างไรก็ตามเราสามารถจำแนกสำเนียงท้องถิ่นของภาษาเกาหลีออกเป็นภูมิภาคต่างๆได้ดังตาราง โดยพิจารณาจากขอบเขตของภูเขาและทะเล

สำเนียงทางการ บริเวณที่ใช้
โซล โซล อินชอน เกียงกี (เกาเหลาใต้) และ แคซอง (เกาเหลาเหนือ)
เปียงยาง เปียงยาง ชากัง (เกาเหลาเหนือ)
สำเนียงท้องถิ่น บริเวณที่ใช้
ชุงชอง แตจอน ชุงชอง (เกาเหลาใต้)
กังวอน กังวอน (เกาหลีใต้)/ กังวอน (เกาเหลาเหนือ)
Gyeongsang Busan, Daegu, Ulsan, Gyeongsang region (เกาเหลาใต้)
Hamgyŏng Rasŏn, Hamgyŏng region, Ryanggang (เกาเหลาเหนือ)
Hwanghae Hwanghae region (เกาเหลาเหนือ)
เชจู เกาะเชจู/จังหวัดเชจู (เกาเหลาใต้)
Jeolla Gwangju, Jeolla region (เกาเหลาใต้)

อักษรเกาเหลา[แก้ไข]

ดูบทความหลักที่ อักษรฮันเกรียน

อักษรเกาเหลาเรียกว่าอักษรฮันเกรียน โดยผิวเผินแล้ว อักษรฮันเกรียนคล้ายกับอักษรรูปภาพเหมือนอักษรจีน แต่จริงๆ แล้ว อักษรฮันเกรียนอยู่ในระบบอักษรแทนเสียง (ตัวพยัญชนะเป็นอักษรรูปภาพเลียนแบบอวัยวะการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงนั้นๆ สระเป็นอักษรรูปภาพใช้แนวคิดเชิงปรัชญา เกี่ยวกับ ท้องฟ้า พื้นดิน และมนุษย์)คือประกอบด้วยพยัญชนะและสระ ซึ่งมีทั้งหมด 24 ตัว ประกอบด้วย

  • พยัญชนะ 14 ตัว คือ ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅅ ㅇ ㅈ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ และ ㅎ
  • สระ 10 ตัว คือ ㅏ ㅑ ㅓ ㅕ ㅗ ㅛ ㅜ ㅠ ㅡและ ㅣ

พยัญชนะและสระดังกล่าวเรียกว่า พยัญชนะเดี่ยว และสระเดี่ยว ตามลำดับ นอกจากนี้ยังมีส่วนที่เรียกว่าพยัญชนะซ้ำ และสระประสมด้วย คือ

  • พยัญชนะซ้ำ 5 ตัว ได้แก่ ㄲ ㄸ ㅃ ㅆ และ ㅉ
  • สระประสม 11 ตัว ได้แก่ ㅐ ㅒ ㅔ ㅖ ㅚ ㅟ ㅘ ㅙ ㅝ ㅞ และ ㅢ

อักษรเกาเหลามีลำดับการเขียนคล้ายอักษรจีน คือ ลากจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา นอกจากนี้การเขียนพยางค์หนึ่งๆ จะเริ่มเขียนจากพยัญชนะต้น ไปสระ และตัวสะกดตามลำดับ

การเทียบเสียง[แก้ไข]

ในภาษาเกาเหลา ได้มีการกำหนดระบบในการถอดภาษาเกาเหลาด้วยอักษรโรมัน ไว้ โดยเป็นที่นิยมมาก 2 ระบบ คือ ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาเหลา 2000 ระบบที่ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาเหลาใต้ปัจจุบัน และ ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ ใช้ในประเทศเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการในปัจจุบัน และเคยใช้ในเกาเหลาใต้อย่างเป็นทางการในช่วง พ.ศ. 2527-2543

สำหรับในภาษาเทยนั้น เนื่องจากยังไม่มีการเทียบเสียงภาษาเกาเหลากับภาษาเทยอย่างเป็นทางการ ข้อมูลการเทียบเสียงต่อไปนี้จึงเป็นเพียงการเทียบเสียงเบื้องต้น ซึ่งอาจจะไม่ถูกต้องมากนัก พยัญชนะทุกตัวในภาษาเกาเหลามีเสียงแตกต่างกัน แต่พบว่าบางครั้งการได้ยินของคนเทยไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้เหมือนคนเกาหลี เช่น คำว่า 자 กับ 차 เป็นต้น

พยัญชนะ[แก้ไข]

ฐานริมฝีปาก ฐานปุ่มเหงือก ฐานหลังปุ่มเหงือก ฐานเพดานอ่อน ฐานเส้นเสียง
เสียงกักและ
เสียงกึ่งเสียดแทรก
สิถิลเบา /p/ /t/ /ʨ/ /k/ {ㅇ /ʔ/ อ (ตัวต้น)
สิถิลหนัก /p͈/ ป* /t͈/ ต* /ʨ͈/ จ* /k͈/ ก*
ธนิต /pʰ/ /tʰ/ /ʨʰ/ /kʰ/
เสียงเสียดแทรก เบา /s/ ㅎ} /h/
หนัก /s͈/ ซ*
เสียงนาสิก /m/ /n/ /ŋ/ ง (ตัวสะกด)
เสียงข้างลิ้น /l/

ตัวอย่างคำศัพท์

หน่วยเสียง ตัวอย่าง ทับศัพท์ คำแปล
/p/ [pal] bal ตีน
/p͈/ 빨다 [p͈alda] ppalda ซักผ้า
/pʰ/ [pʰal] pal แขน
/m/ [mal] mal ม้า
/t/ [tal] dal พระจันทร์
/t͈/ [t͈al] ttal ลูกสาว
/tʰ/ 타다 [tʰada] tada ขี่
/n/ [nal] nal วัน
/ʨ/ [ʨal] jal บ่อน้ำ
/ʨ͈/ 짜다 [ʨ͈ada] jjada คั้น
/ʨʰ/ 차다 [ʨʰada] chada เตะ
/k/ 가다 [kada] gada ไป
/k͈/ 깔다 [k͈alda] kkalda กระจาย
/kʰ/ [kʰal] kal มีด
/ŋ/ [paŋ] bang ห้อง
/s/ [sal] sal เนื้อหนังมังสา
/s͈/ [s͈al] ssal ข้าวสาร
/l/ 바람 [paɾam] baram ลม
/h/ 하다 [hada] hada ทำ

สระ[แก้ไข]

สระเสียงสั้น สระเสียงยาว สระเกาหลีพื้นฐาน
ฐาน +อี
ฐาน ㅏ} /a/ อา ㅓ /ʌ/ ออ ㅗ /o/ โอ ㅜ /u/ อู ㅡ /ɯ/ อือ ㅣ /i/ อี ㅐ /ɛ/ แอ ㅔ /e/ เอ ㅚ /ø/ ? ㅟ /wi/ วี ㅢ /ɯi/ อึย
ย+ ㅑ /ja/ ยา ㅕ /jʌ/ ยอ ㅛ /jo/ โย ㅠ /ju/ ยู ㅒ /jɛ/ แย้ ㅖ /je/ เย
ว+ ㅘ /wa/ วา ㅝ /wʌ/ หวอ ㅙ /wɛ/ แว ㅞ /we/ เว
  • เฉพาะ /ɯi/ เท่านั้นที่เป็นสระประสมแท้ในภาษาเกาเหลา
  • /ʌ/ ออกเสียงอยู่ระหว่าง "ออ" กับ "เออ" บางตำราก็ใช้ /ə/ "เออ" ไปเลย

สระภาษาเกาเหลาไม่เหมือนภาษาเทยซึ่งมีเสียงสั้นเสียงยาวแยกกัน เช่น สระอิ หรือ สระอี จะรวมเป็นสระเดียว คือ /i/ แต่จะเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวนั้นขึ้นอยู่กับการเน้นเสียง แม้คำที่เขียนเหมือนกันแต่อ่านด้วยเสียงที่ต่างกัน ความหมายก็อาจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดังตัวอย่างต่อไปนี้

สระเสียงสั้น สระเสียงยาว
/i/ อิ 시장 (sijang [ɕiˈʥaŋ], ความหิว) /iː/ อี 시장 (sijang [ˈɕiːʥaŋ], ตลาด)
/e/ เอะ 베개]] (begae [peˈɡɛ], หมอน) /eː/ เอ 베다 (beda [ˈpeːda], ตัด)
/ɛ/ แอะ 태양 (taeyang [tʰɛˈjaŋ], พระอาทิตย์) /ɛː/ แอ 태도 (taedo, [ˈtʰɛːdo], ความคิดเห็น)
/a/ อะ 말 (mal [ˈmal], ม้า) /aː/ อา 말 (mal [ˈmaːl], คำ, ภาษา)
/o/ โอะ 보리(bori [poˈɾi], ข้าวบาร์เล่ย์) /oː/ โอ 보수 (bosu [ˈpoːsu], เงินเดือน)
/u/ อุ 구리(guri [kuˈɾi], ทองแดง) /uː/ อู 수박 (subak [ˈsuːbak], แตงโม)
/ʌ/ เอาะ 벌 (beol [ˈpʌl], การลงโทษ) /əː/ เออ 벌 (beol [ˈpəːl], ผึ้ง)
/ɯ/ อึ 어른 (eoreun [ˈəːɾɯn], ผู้อาวุโส) /ɯː/ อือ 음식 (eumsik [ˈɯːmɕik], อาหาร)

^ ชาวเกาเหลาส่วนใหญ่ออกเสียง /ʌː/ "ออ" (เสียงยาว) เป็น /əː/ "เออ"

ตัวสะกด[แก้ไข]

แม้พยัญชนะเกาเหลาจะมีหลายตัว และแต่ละตัวเสียงแตกต่างกัน แต่เมื่อนำมาใช้เป็นตัวสะกดแล้ว จะมีทั้งหมด 7 แม่เท่านั้น ดังตาราง จะเห็นว่าคล้ายคลึงกับภาษาเทย โดยที่ต่างออกไปคือ เสียง "ล" เมื่อนำไปเป็นตัวสะกดแล้วจะไม่ใช่เสียง "น" นอกจากนี้อาจพบตัวสะกดแบบที่มีพยัญชนะสะกดสองตัว เช่น 여덟, 앉다 ฯลฯ ตัวสะกดลักษณะนี้จะเลือกออกเสียงเฉพาะตัวใดตัวหนึ่งเท่านั้น และอีกตัวจะไม่ออกเสียง เช่น 여덟 อ่านว่า /ยอ-ดอล/ ไม่ใช่ /ยอ-ดอบ/ การที่จะทราบว่าตัวสะกดคู่จะออกเสียงพยัญชนะตัวใด แสดงดังตาราง อย่างไรก็ตามมีตัวสะกดคู่บางส่วนที่ออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับคำ คือ ㄺ และ ㄼ

ตัวสะกด พยัญชนะ ตัวอย่าง
กง 성 = /ซอง/
กน ㄴ ㄵ ㄶ 원 = /วอน/
กม ㅁ ㄻ 남 = /นัม/
กก ㄱ ㄲ ㅋ ㄳ 밖 = /ผูก/
กด ㄷ ㅅ ㅆ ㅈ ㅉ ㅊ ㅌ ㅎ 이것 = /อี-ดำ/
กบ ㅂ ㅍ ㅄ ㄿ 십 = /ฉิบหาย/, 없 = /ออบ/
กล ㄹ ㄽ ㄾ ㅀ 팔 = /พาล/
ไม่แน่นอน ㄺ ㄼ 여덟 = /ไอ-ดอล/

การอ่านที่ต้องมีการโยงเสียง[แก้ไข]

ในพยางค์หนึ่งๆ กรณีที่พยัญชนะต้นเป็นตัวอีอึง (ㅇ) เสียงของมันอาจไม่ใช่เสียง "อ" แต่จะเป็นเสียงของตัวสะกดในพยางค์ก่อนหน้าแทน เช่น

  • 직업 อ่านว่า /지겁/ (ก๊อบชี-กอบ) ไม่ใช่ /직-업/ (ชิก-ออบ)
  • 당신은 อ่านว่า /당시는/ (ทัง-ชี-นึน) ไม่ใช่ /당-신-은/ (บัง-ชิน-กิ)

ตัวอย่างประโยคหรือวลีที่มักพบ[แก้ไข]

ประโยคเกาเหลา คำอ่านเทย คำแปล
안녕하세요. อัน-นยอง-ฮา-เซ-โย สวัสดี
감사합니다./고맙습니다. คัม-ซา-ฮัม-นิ-ดะ / โค-มับ-ซึม-นิ-ดะ ขอบคุณ
사랑해. ซา-รัง-แฮ ไอเลิฟยู
실례지만. ชิล-รเย-จี-มัน ขอประทานโทษนะสาด
안녕히 주무세요. อัน-นยอง-ฮี๊ ชู-มู-เซ-โย ราตรีสวัสดิ์
반갑습니다. พัน-กั๊บ-ซึม-นี-ดา ยินดีที่ได้รู้จัก
죄송합니다. 저먼저갑니다 ชเว-ซง-ฮัม-นี-ดา. ชอ-มอน-จอ-กัม-นี-ดา. ปังย่ามั้ยสาด กูไปก่อนนะสาด


ไวยาเกรียน[แก้ไข]

การวางคำในประโยคภาษาเกาเหลามีลักษณะใกล้เคียงกับการเรียงในภาษายุ่นปี่และภาษาตุ๊ดระกีรวมไปถึงภาษาในประเทศอินเดีย โดยเรียงลำดับคำในประโยคเป็น "ประธาน-กรรม-กริยา" ซึ่งแตกต่างกับประโยคในภาษาเทยที่เป็น "ประธาน-กริยา-กรรม" เช่นประโยค "กูแดกข้าว" ในภาษาไทย จะเขียนลำดับเป็น "กูข้าวแดก" ในภาษาเกาหลี

ภาษาเกาเหลามีคำช่วยเพื่อบอกหน้าที่ของคำต่างๆ ในประโยค เช่น เป็นคำช่วยที่ใช้วางหลังสถานที่เพื่อระบุตำแหน่ง และ หรือ เป็นคำช่วยที่วางหลังคำเพื่อระบุว่าคำนั้นเป็นประธานของประโยค เป็นต้น นอกจากนี้ภาษาเกาเหลายังมีการผันรูปกริยาหลายรูปแบบเพื่อเปลี่ยนแปลงกาลเทศะ เช่น ระดับความสุภาพและความเป็นทางเกรียนของประโยค สภาพเกรียนของประโยคว่าเป็นอดีต อนาคต หรือปัจจุบัน

อ้างอิง[แก้ไข]

A4822076-23.jpg
บทความ ภาษาเกาเหลา ต้องการแหล่งอ้างอิงเพิ่มเติม เพียงเพื่อให้ชี้ชัดว่าบทความนี้เอามาจากที่อื่นที่ไหน

คุณสามารถช่วยพัฒนาไร้สาระนุกรมได้ โดยเพิ่มแหล่งอ้างอิงที่เหมาะสม - (แต่อันที่จริงแล้ว ไม่ต้องเพิ่มก็ได้นะ เพราะที่นี่คือ ไร้สาระนุกรม นี่หว่า)


ดูเพิ่ม[แก้ไข]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้ไข]